Door Nieuw-Zeeland met z’n drietjes!

Eindelijk, daar is ie dan, de update over onze reis met z’n drietjes! Zoals verwacht doen we het allemaal heerlijk rustig aan. Onze dagen bestaan meestal uit gezellig op bed spelen met Timo zodra hij wakker is, lekker wat eten, dan doorrijden naar de volgende camping, of gewoon wat rommelen op de camping tot Timo gaat slapen, zodat wij even lekker kunnen relaxen (ja eerlijk is eerlijk, het is toch wel druk met steeds zo’n kleine apekop om je heen die overal heen wil kruipen, op wil klimmen, af kan vallen, etc). We maken mooie wandelingen met Timo in de rugdrager bij Michel achterop, dat vindt hij prachtig! Hij zit dan heerlijk om zich heen te kijken, valt als hij moe is in slaap, of zit juist lekker te lachen, gekke geluidjes te maken en aan Michels armen/haren te plukken. Wij vinden het zelf ook heerlijk, je komt met die wandelingen echt op de allermooiste plekken. En doordat Timo tijdens de wandelingen zichzelf zo goed vermaakt zijn dat ook fijne momenten om weer eens gewoon lekker met elkaar te kunnen praten of juist stil en in gedachten te zijn. Je zou zeggen, daar heb je de avonden toch ook voor? Soms wel ja, maar om eerlijk te zijn liggen we de meeste avonden om negen uur in bed! Nog even wat lezen maar dan gaat vaak toch echt het licht uit. Dat komt denk ik doordat het hier najaar aan het worden is, en ’s avonds lang buiten zitten is er eigenlijk niet vaak meer bij. Dus dan zitten we in de camper, op ons bed (want dat laten we gewoon maar staan, iedere dag opruimen en weer opbouwen vinden we echt teveel gedoe), en moeten we een beetje zachtjes zijn omdat Timo anders wakker wordt. Geen ideale situatie om lekker te kletsen, spelletjes te doen, en een wijntje te drinken. Dus dan maar gewoon lekker vroeg onder de wol, met als bijkomend voordeel dat we ons tenminste ook een beetje uitgerust voelen als Timo ’s ochtends weer veel te vroeg wakker wordt :).

Goed, zo zien onze dagen er een beetje uit. Dan het verslag van waar we geweest zijn: we begonnen bij het Blue Lake, waar we ook waren geëindigd met Michels ouders. Daar hebben we een mooie wandeling gemaakt waarbij we ontzettend nat zijn geregend! De eerste keer dat we echt werden overvallen door het weer, we hadden gelukkig wel een poncho en regenjas mee maar desondanks waren we doorweekt. We stonden gelukkig op een relaxte camping met grote keukenruimte en overdekte bbq zodat we goed konden schuilen en de regen konden uitzitten. We zijn toen naar het noorden gegaan, richting Auckland. Op een mooie camping aan zee gestaan waar we de enige kampeerders waren, dus de hele camping voor onszelf alleen! Het slechte weer wat overal voorspeld was trok daar gelukkig precies langs ons heen, het was zelfs zo lekker dat we ook ’s avonds nog aardig buiten konden zitten, dus zaten we heerlijk bij de ondergaande zon en later onder de maan en de sterren uit te kijken over de baai met heel in de verte de skytower van Auckland.

We waren van plan om ook even in Auckland te blijven maar na de heerlijke rust van waar we vandaag kwamen vonden we dat eigenlijk toch maar niks, de drukte in zo’n stad maken we thuis wel genoeg mee! Dus zijn we na een lekkere lunch en klein wandelingetje maar weer doorgereden naar een camping boven Auckland. De dag daarna zijn we nog even teruggereden om een soort ‘Antarctica-park’ te bezoeken met pinguins en een aquarium, leuk voor Timo! Die dag begon het te regenen en als ik het me goed herinner is dat de dagen daarna ook doorgegaan. We zijn naar de Bay of Islands gereden, waar het ook nog steeds regende, en inmiddels werden we aardig gek van het gebrek aan ruimte in onze kleine camper.. Dus hebben we onszelf even verwend met een paar nachtjes in een motel! Heerlijk was dat, een eigen keuken, badkamer met bad (en zelfs jacuzzi!), een tv en filmkanaal.. Precies wat je wil op een regenachtige dag :). En veel ruimte voor Timo om te kruipen en vooral ook te oefenen met lopen, daar is hij heel hard mee bezig. Toen het weer weer beter werd zijn we naar Russell gegaan, een ander stadje in de Bay of Islands waar we weer hele mooie wandelingen gemaakt hebben. In de buurt van Russell zijn we voor het eerst op een DOC-camping gaan staan (department of conservation), dat zijn hele goedkope campings met zeer weinig voorzieningen (meestal long-drop toilet (=no flush) en als je geluk hebt een koude douche) maar op de allermooiste en afgelegen plekken, in dit geval direct aan zee. Echt prachtig! Wel een beetje eng ’s avonds als het donker werd, want dan was het ook echt aarde-donker. Maar daardoor ook wel de mooiste sterrenhemel die we ooit gezien hebben.

Terug in de bewoonde wereld hebben we nog een dolfijnen-boottocht gedaan, dit keer één waarbij Timo wel mee mocht, en waarbij we ook naar de ‘Hole in the Rock’ gingen (zoals de naam doet vermoeden: een groot gat in een rots, zie foto’s ) en naar een heel mooi eiland in de Bay of Islands. We hebben bij deze boottocht weer prachtige dolfijnen gezien, veel grotere dan die bij Kaikourra! Eentje zwom een tijd recht onder ons voor de boot uit, waardoor Timo hem ook echt kon zien en leek te herkennen dat het een dier was, hij zat er heel gebiologeerd naar te kijken.

Na de Bay of Islands zijn we verder naar het noorden gegaan, naar het 90 mile beach. Dat is een lang strand langs het meest noordwestelijke stukje van het eiland waar je met de auto op mag, althans met je eigen auto, gehuurde auto’s/campers mogen er niet op. Wij zijn dus gewoon te voet gegaan, en waren helemaal alleen op dat enorme strand, dat maak je in NL toch niet vaak mee :).

Hierna zijn we doorgereden naar Cape Reinga, het noordelijkste puntje waar je met de auto kunt komen, waar de Tasman Sea en de Stille Oceaan bij elkaar komen. Volgens de Maori is dit de plek waar de zielen terugkeren naar waar ze oorspronkelijk vandaan komen, een mooie en bijzondere gedachte bij een mooie en bijzondere plek. Het was even een stukje rijden, maar het was het zeker waard om dit gezien te hebben.

Hierna zijn we weer richting het zuiden gereden, onderweg nog op een bizarre camping gestaan, weliswaar weer op een prachtige plek, met directe toegang en uitzicht op het 90-mile beach, maar waar de enige voorziening zo’n long-drop toilet was, en in tegenstelling tot op de DOC camping was deze niet schoon maar ontzettend smerig, het stikte er van de vliegen, echt te goor! Verder liepen er op de camping een moederzwijn met haar biggetjes rond, die bij de buren toch wel erg enthousiast en moeilijk weg te krijgen waren toen die wilden gaan eten, en de eigenaars van de camping hadden een hond die iets te enthousiast (of een beetje vals?) was en een andere campinggaste in haar arm beet toen ze naar het toilet ging (wat zoals je begrijpt tóch al geen pretje was op deze camping). We zijn de volgende ochtend maar zo snel mogelijk weer weggegaan.

We hebben een dag doorgebracht tussen de prachtige en werkelijk waar enorme Kauri bomen. De eerste die we zagen was de Tane Mahuta, de allergrootste Kauri boom die op dit moment nog leeft, waarschijnlijk zo’n 2000 jaar oud. Heel indrukwekkend, bijna onwerkelijk, je loopt gewoon door het bos en ziet ineens zo’n reusachtige boom staan! Heel mooi, en vreselijk zonde dat zoveel van die prachtige bomen gekapt zijn (vroeger stond het hier vol met deze bomen, tot de Europeanen ontdekte dat dit toch wel heel handig en goed hout was en het allemaal gekapt en verkocht hebben). Na de kleine wandeling naar de Tane Mahuta hebben we nog een langere wandeling gemaakt door een bos vol Kauri bomen, wat ook echt weer geweldig mooi was.

Grappig, ik zit mijn schrijfsels even terug te lezen en het klinkt alsof we toch een flink stuk van nieuw zeeland gezien hebben. Maar als je op de kaart kijkt zie je dat het echt maar een mini-stukje is! In de reisgids raden ze je aan om ’zeker een paar dagen’ uit te trekken voor het “Far North”, wij hebben er geloof ik bijna 2 weken gezeten ;)

Inmiddels was onze tijd met zn 3tjes alweer bijna om, en zouden mijn ouders bijna aankomen. We wilden daarom in de buurt van Auckland blijven zodat zij niet eerst een heel eind zouden hoeven reizen voor ze bij ons zouden zijn. We wilden naar een camping in een Regional Park ten zuidoosten van Auckland gaan maar toen we die “camping” eindelijk gevonden hadden bleek het gewoon een veldje te zijn met een openbaar toilet, midden in het bos. Er stond daar verder helemaal niemand en we vonden het toch echt te eng om daar zo ver van alles en iedereen vandaan in ons eentje te gaan staan, dus we zijn maar weer weggegaan. In ons campingboekje stond iets over een mooie plek aan het water waar je ook gratis kon overnachten dus daar zijn we heen gereden, en gelukkig stonden daar meer campers, dat voelt toch een stuk veiliger. ’s Ochtends hebben we genoten van ons ontbijtje bij de opkomende zon boven het water, echt super! Helaas was er geen openbaar toilet (en het minuscule uitschuiftoiletje wat wij bij onze camper meekregen willen we liever niet gebruiken, dan moeten we het namelijk ook legen en schoonmaken enzo :S ) dus moesten we op een gegeven moment toch maar weg. We zijn naar een camping vlakbij gegaan, waar weer een prachtig thermaal zwembad was en een ruime keuken voor Timo om in rond te kruipen. Daar hebben we even goed genoten van alle voorzieningen, en heerlijk in het zwembad gehangen met Timo (en zonder, dankzij de babyfoon, wat ben ik toch blij dat we die mee hebben genomen!). De dag daarna zouden mijn ouders komen, en we dachten dat zij die plek aan het water waar we de nacht ervoor hadden gestaan ook wel heel mooi zouden vinden dus spraken we af dat we elkaar daar zouden zien. Wij gingen daar alvast heen en hebben een heerlijke dag gerelaxt aan het water.

Dat was het dan, het verslag van onze eerste reis met z’n drietjes. Hopelijk binnenkort nog een klein verslag van onze twee weken met de andere opa & oma :).

De laatste dagen met z’n allen

Na Napier zijn we naar Taupo gegaan, weer op een fijne camping gaan staan waar we eerder al gestaan hadden, met een lekker warm zwembad en een groter zwembad in de buurt voor Michel , Edwin en Ed om banen te trekken (jaja de conditie moet ook op peil blijven ;) )

We hebben een boottochtje gemaakt over Lake Taupo waarbij we uitleg kregen over het ontstaan van het meer en over de betekenis van de mooie Maori-carvings (afbeeldingen in de rotsen langs het meer) waar we langs voeren. De uitleg was helaas niet zo goed te verstaan, dus veel wijzer zijn we er niet van geworden, maar mooi was het wel :).

’s Avonds zijn we lekker uit eten geweest, een beetje voor Michels verjaardag alvast (een paar dagen later) en een beetje als afsluiter van de vakantie. De volgende dag gingen we verder op onze weg naar Rotorua, morgen moest de camper worden ingeleverd.. We waren van plan om weer naar de camping met die thermale baden te gaan waar we de eerste nacht ook gestaan hadden, als super relaxte afsluiter van de vakantie, maar we vonden het ook wel leuk om nog wat te doen/zien. Zo kwamen op het plan om naar een Maori village te gaan, aangezien we eigenlijk nog maar weinig van de Maori’s hadden gezien op onze reis. Er was zo’n village iets verderop, eigenlijk vlakbij Rotorua, dus besloten we daar heen te gaan en dan gewoon een camping daar in de buurt te zoeken. Helaas dus geen thermale baden meer… Maar dan wel Maori’s, dat is ook wat waard! Tenminste, dat zou het geweest zijn, als het dorp op dat moment ook ‘open’ zou zijn geweest voor bezoekers. Dat was het dus alleen nog maar ’s avonds, misschien omdat het hier inmiddels laag-seizoen aan het worden is ofzo? Hoe dan ook, geen Maori-village, helaas pindakaas. Doorgereden naar een camping bij het “Blue Lake” vlakbij Rotorua, waar er nog even wat werd gezwommen en we ’s avonds een laatste potje Machiavelli en Regenwormen hebben gedaan, erg gezellig!

En toen brak dan toch echt de laatste dag aan.. Voor we de camper gingen inleveren stond er nog één punt op onze agenda: het bezoeken van Rainbow Springs, het wildlife park waar we kiwi’s en andere vogels konden bewonderen. Als je bij Rotorua Campervans een camper huurt (zoals wij) wordt er in jouw naam een kiwi geadopteerd, super goed natuurlijk aangezien de kiwi zo’n beetje uitgestorven is/was en je er zo aan bijdraagt dat deze schattig onhandige vogel blijft bestaan. “Onze” kiwi heette Puck en we hadden kaartjes gekregen van het wildlife park om de kiwi’s te gaan zien. Puck zelf hebben we niet gezien, maar wel andere kiwi’s in het verduisterde verblijf waar de dag en nacht kunstmatig omgekeerd zijn (de kiwi is een nachtdier). Michel en ik hadden een extra gelukje, wij stonden buiten op het moment dat een verzorgster bezig was een kiwi te onderzoeken die binnenkort naar een ander onderkomen zou gaan. De arme kiwi vond het maar niks, hij spartelde uit alle macht om los te komen uit de greep van de verzorgster, maar voor ons was het natuurlijk wel super, we stonden op nog geen meter afstand en zagen hem in het volle licht!

Na deze leuke kiwi-encounter gingen we op weg om de camper in te leveren. Daar aangekomen wachtte een minder prettige verrassing: het appartement waar Ed, Nel en Edwin in zouden slapen was bezet! Er waren andere mensen die ook net hun camper hadden ingeleverd en die sliepen in het appartement, blijkbaar was er een fout gemaakt bij het reserveren. Dat betekende dus nog één extra laatste nachtje in de camper. Even omschakelen als je je er op in hebt gesteld dat je lekker in een gewoon bed en in een echt huis zal slapen. Het was behoorlijk chaotisch allemaal, en ondertussen waren Michel en ik hard bezig om onze spullen in het kleine campertje te laden waarmee wij verder zouden gaan (dat viel nog niet mee!!). De volgende dag weer een chaotische dag met spullen overpakken, alles gereed maken voor vertrek. Helaas veel minder tijd gehad om nog even met zn allen door te brengen dan we hadden gewild. Snel een laatste kopje thee, en toen stond de taxi daar om ze op te halen. Zo’n moment is dan toch even moeilijk. Zeker met Timo, die opa en oma zo lang moeten missen (en hij hen!).. Het voelde gewoon vreemd, verdrietig en een beetje eng ook, om met z’n drietjes achter te blijven, nadat je zo’n tijd steeds met z’n allen bent geweest. Omdat we niet goed wisten waar we heen moesten gaan en het inmiddels ook al laat was en we helemaal geen zin hadden om nog hele stukken te gaan rijden, zijn we gewoon weer terug gegaan naar de camping bij Blue Lake. Zo begon ons avontuur met z’n drietjes op dezelfde plek als waar het met z’n zessen geëindigd was. Volgende keer meer over hoe het sindsdien is gegaan!

Nieuwe foto’s

De foto’s van de laatste weken staan erop. Bekijk ze hier!

Van Abel Tasman naar Wanaka en weer terug naar het Noordereiland

Inmiddels zijn we alweer bijna aan het einde van de reis met z’n zessen, dus hoog tijd voor het volgende verslag. Wat kwam er na Abel Tasman… We zijn langs de kust naar het westen gereden, naar Westport waar we de lang verwachtte zeehondenkolonie hebben gezien! Een mooi uitzicht over rotsen met een woeste zee erachter, en op/tussen de rotsen de zeehonden. Vooral de kleintjes waren super lief, die speelden in kleine poeltjes, waar ze veilig en beschut goed kunnen leren zwemmen. Hierna gingen we door naar Franz Josef, waar Michel en ik de gletsjer op zijn geweest, en de anderen mooie wandelingen hebben gemaakt tot en rond de gletsjer. Behoorlijk indrukwekkend, zo’n enorme ijsmassa. In het begin ook best even spannend vond ik hoor, als je langs die enorme spleten in het ijs loopt (voor de zekerheid met een touw om je aan vast te houden). Een leuke ervaring, en des te leuker doordat de verwachte regen uitbleef en de zon zelfs begon te schijnen! Tot zover echt niets dan geluk gehad met het weer, maar de dagen hierna kwam daar jammer genoeg wat verandering in. We gingen verder richting het midden/zuiden naar een klein plaatsje aan een groot meer, en er werd gewaarschuwd dat het erg slecht weer zou gaan worden: een ‘severe weather alarm’. Eigenlijk hebben we ook toen weer geluk gehad, want bij ons viel het erg mee, het waaide flink, en miezerde af en toe een beetje, maar het was bepaald niet het noodweer wat we ondertussen verwachtten. Om ons heen scheen het wel een stuk slechter te zijn. En dat bleek de volgende dag ook, toen Ed, Nel en Edwin een vliegtochtje naar de Milford Sounds zouden gaan maken. Er was gewaarschuwd dat als het weer erg slecht zou zijn, dat het dan mogelijk niet door zou kunnen gaan, maar omdat het weer bij ons die dag eigenlijk wel prima was gingen we er vanuit dat ze gewoon zouden gaan. Niet dus… Een behoorlijke teleurstelling! Milford Sounds is toch wel één van de hoogtepunten van het Zuidereiland, en dit betekende dat ze die hoogstwaarschijnlijk niet zouden gaan zien. Er zelf naar toe rijden zou teveel tijd kosten (met de bus 5 uur heen en 5 uur terug, met de camper waarschijnlijk nog langer!) vandaar dat deze excursie met het vliegtuig een geweldige oplossing was geweest. We hebben er nog over gedacht om verder richting Queenstown te rijden, waar ze zo’n zelfde excursie zouden kunnen doen. Maar de weersvoorspellingen waren voor die hele regio zo slecht dat we het er maar niet op gewaagd hebben, de kans was gewoon te groot dat vluchten van daaruit ook niet door zouden gaan vanwege het weer. Dus hoe jammer het ook was, we zijn toen de andere kant op gegaan, richting Mount Cook. Onderweg zijn we gestopt voor een kleine wandeling, en kwamen een schapenhoeder tegen met z’n kudde, geweldig!! Heel bijzonder om te zien hoe hij zijn honden met wat fluitsignalen aanstuurde en die de kudde zo precies om ons heen wist te leiden. Een ultieme Nieuw Zeelandse ervaring :). Het waaide ondertussen nog steeds ontzettend hard, eigenlijk nog harder dan de dag van het ‘weer-alarm’. Michel, Timo en ik lagen ’s nachts in de tent en het was gewoon eng, van die enorme windhozen waarbij we allerlei dingen in de buurt hoorden omwaaien en ons begonnen af te vragen hoe sterk de boom eigenlijk was waar we onder lagen :S De volgende dag ging Michel op de mountainbike vooruit richting Mount Cook, wij vertrokken wat later en zouden hem bij Mount Cook weer zien. Een paar kilometer voor Mount Cook kwamen we hem tegen, op de weg terug: hij was omgekeerd omdat het laatste stuk gewoon geen doen was, zonder enige beschutting tegen de wind in. Vanwege die wind hebben Michel, Timo en ik de wandeling bij Mount Cook aan onze neus voorbij laten gaan, maar Ed, Nel en Edwin hebben een prachtige wandeling gemaakt. Daar over zullen ze jullie later zelf vast meer vertellen! Wij zaten ondertussen gezellig met Timo in de camper, te hopen dat die niet om zou waaien. Ook al weet je dat het eigenlijk niet kan, als je dat ding dan voelt schommelen, en aan alle kanten hoort piepen en kraken, dan ga je toch wel even twijfelen hoor. De volgende dag hebben we een rondleiding gedaan over de sterrenwacht vlakbij de camping waar we stonden. We mochten ook even door de telescoop kijken maar ja, overdag is dat toch wat minder indrukwekkend dan ’s nachts. Wie weet komen we een andere keer nog terug voor de avondtour, en kunnen we de verre sterren en nevels zien waar we nu over gehoord hebben. Toen we nog even zaten na te genieten met koffie/sapje/shakeje werden we gewaarschuwd dat het nu toch wel erg hard begon te waaien, ik geloof dat ze het hadden over 100 km/uur, en dat we maar beter snel konden vertrekken als we zonder problemen de berg af wilden komen. Dus daar gingen we dan weer, op naar de volgende camping. Het regende inmiddels ook flink en daar hield het eigenlijk ook niet echt meer mee op, tot we twee dagen later in Kaikura waren.

Kaikura is een behoorlijk toeristisch stadje wat bekend staat om de zeedieren die je er kunt zien: walvissen, dolfijnen en zeehonden. Super bijzonder natuurlijk! Vooral omdat het gewoon wilde dieren zijn, geen dolfijnenshow of tamme dolfijnen die je aan hun vin kunt pakken, maar echte wilde dolfijnen die zelf wel uitmaken of ze zin hebben om bij jou in de buurt te komen of niet. Doordat er verschillende zeestromen bij elkaar komen (geloof ik) zit er ontzettend veel voeding in het water hier, wat al deze dieren aantrekt. Daardoor is de kans heel groot dat je ze ziet op deze excursies, zonder dat ze daar iets aan doen om ze te lokken, helemaal goed dus. We boekten voor de eerste dag een tocht om walvissen te gaan kijken en de tweede dag gingen Michel, Edwin en ik zwemmen met dolfijnen! Jammer genoeg gooide het weer wederom roet in het eten: de walvissentocht werd gecanceld omdat de zee te ruw was!! Gelukkig was er de volgende dag nog plek en zouden we dan mee kunnen. Wij hadden toen eerst onze dolfijn-excursie, wat ontzettend gaaf was!!!! Door het praatje vooraf had ik me er al een beetje op ingesteld dat het wel eens zou kunnen tegenvallen, dat er maar weinig zouden zijn of dat we ze maar heel even zouden zien. Maar dat was dus helemaal niet zo, er waren er heel veel en ze waren super nieuwsgierig en speels! Ze kwamen steeds rondjes om je heen zwemmen, vooral eentje, die herkenden we omdat hij één vin miste, en die kwam steeds met ons ‘spelen’ (= samen rondjes zwemmen), super schattig. Om hun aandacht te trekken werd ons verteld dat we vooral bepaalde geluiden moesten maken, wat erg vermakelijk was als je af en toe even boven het water uitkeek: allemaal mensen die op hun buik in het water drijven en door hun snorkel een soort kef-geluiden aan het maken zijn.. echt heel idioot :). Na het zwemmen met de dolfijnen gingen we nog een stukje verder naar een andere troep dolfijnen, dat waren er écht heel veel (honderden!) en daar konden we foto’s maken. Na al het rondjes zwemmen en schommelen op het water was ik helaas even super zeeziek geworden, dus hier heb ik iets minder van kunnen genieten, maar het was echt een geweldige ervaring! Die middag ging de boot om walvissen te gaan kijken (ik ging uiteindelijk niet mee omdat ik bang was ook mijn lunch een tweede keer te mogen proeven) en ook die waren niet bang om zich te laten zien. Volgens mij hebben ze er 4 gezien! Natuurlijk zie je van walvissen meestal niet zoveel, een staart of een stukje rug is al heel wat, maar toch erg indrukwekkend om zulke enorme dieren langs de boot te zien komen lijkt me. Kaikoura was onze laatste stop voor we de boot terug naar het Noordereiland. Onderweg zijn we nog even gestopt bij een uitkijk-plekje waar we de mooiste zeehonden kolonie tot nu toe hebben gezien! Gewoon aan de highway, heel vlakbij waar we stonden te kijken. Als de zee heel ruw is schijnen ze soms gewoon aan de weg te liggen. En even verderop bij de picknick-plek waar we gingen ontbijten lagen een paar zeehonden in het gras, je had er zo naast kunnen gaan liggen, echt heel apart! De boottocht verliep weer prima (dit keer wel dolfijnen gespot, zowel voor als achter de boot :) ) en inmiddels zijn we op een camping in Napier. Gisteren hebben een wandeling door/naar de stad gemaakt, Napier staat bekend als de Art Deco hoofdstad van de wereld sinds de stad verwoest werd door een aardbeving en in Art Deco stijl weer is opgebouwd. Om eerlijk te zijn, viel het eigenlijk wel mee met de hoeveelheid Art Deco, maar misschien dat we gewoon niet goed gekeken hebben. Het is wel een leuk en gezellig stadje, met veel meer sfeer dan de meeste steden (/gehuchten) die we hier zijn tegen gekomen. Wat dat betreft besef je je wel weer even hoe gezellig en sfeervol Europa toch vaak is, met de oude gebouwen, grachten, steegjes etc. Dat zou ik erg missen als ik hier zou wonen! Maar ja, je krijgt er natuurlijk wel prachtige natuur en heel veel ruimte voor terug.. Je kan niet alles hebben :).

Nou hehe, we zijn weer bij! Waarschijnlijk was dit het laatste verslag van de tocht met z’n zessen, maar als we er aan toekomen zullen Michel en ik natuurlijk proberen om ook nog af en toe wat te schrijven over ons avontuur met z’n drietjes. Als er tenminste iets te schrijven valt.. Ik vermoed dat het voor ons vooral fijn zal zijn om lekker niet teveel te doen, gewoon te gaan staan op plekken die we fijn vinden en dan maar te zien wat we doen en wat we nog gaan zien. We zitten zelfs te twijfelen of we nog wel terug gaan naar het Zuidereiland, hoe mooi we het daar ook vonden. Qua natuur vond ik het zelf mooier dan het Noordereiland (hoewel dat ook echt prachtig is) maar qua weer is het toch een stukje minder. Bovendien zou het betekenen dat we toch weer veel in de auto zouden moeten zitten, en met/voor Timo is dat wat minder leuk. Ach, we zien het wel, eerst nog maar even genieten van de laatste dagen met de rest van de familie.

Tot de volgende keer!

Nieuw-Zeeland update

Zo, eindelijk eens een echt bericht om jullie te laten weten hoe het hier gaat. Onze plannen waren oorspronkelijk om na aankomst meteen richting het Zuidereiland te gaan, maar de camperverhuurders waren zo enthousiast over het noorden, en dan met name de ‘Coromandel’ dat we daar eerst maar een kijkje zijn wezen nemen. Wat ook mee hielp was dat de weersvoorspellingen heel goed waren voor die regio, en na de kou in Nederland was de 25 á 30 graden waar we in terecht waren gekomen wel even heel erg lekker. Dus zo gezegd zo gedaan, we zijn naar het noorden gegaan, met een slakkengangetje omdat onze enorme camper de kleine weggetjes die ze hier ‘highway’ noemen meestal niet met 100 km per uur aan kan zonder gevaarlijk te gaan schommelen. We hebben op een camping gestaan met heerlijke natuurlijke warme zwembaden, waarbij het water dat uit de grond komt zo’n 99 graden is, vervolgens wordt afgekoeld en dan de zwembaden vult met heerlijke warm water van 38 tot 41 graden. Heerlijk hoor, en dan met ondergaande zon, uitzicht over de bomen en dampende riviertjes.. daar kan geen bubbelbad tegen op! Vlakbij deze camping was ook een national park waar erg goed te zien was wat een vulkanisch gebied dit is: stomende vlaktes, fluoriscerend groene meertjes en kokende modderpoelen. Het was trouwens ook goed te ruiken, de rotte-eierlucht (zwavel) was adembenemend, en dan niet op de goede manier :S

Daarna nog wat verder naar het noorden gegaan, waar we op twee campings aan zee hebben gestaan, wederom prachtige uitzichten. Na een paar dagen in het noorden waren we het warme weer zowaar een beetje zat, vooral voor Timo was het allemaal wel erg heftig, dus besloten we nu dan toch richting zuider eiland te gaan. Onderweg nog een paar dagen op een superdeluxe camping gestaan waar de mannen (behalve Timo) een geweldige wandeling gemaakt hebben: de Tongariro crossing. Aangezien ik niet mee heb gelopen kan ik daar niet zo veel over zeggen dus dat laat ik aan iemand aders over. Nel, Timo en ik hebben ons die dag ook prima vermaakt met lekker lezen en zwemmen in het wederom warme zwembad. Het is inmiddels alweer een tijdje geleden dus ik weet niet zeker of ik dit goed zeg, maar volgens mij gingen we vanaf daar in één keer door naar de camping vlakbij Wellington om daar de volgende dag de overtocht te maken. Op de boot was een leuk speelparkje voor kinderen, waar Timo z’n lol goed op kon, alleen al de andere kindjes vond hij reuze interessant! En we hadden mooi uitzicht over de zee, helaas geen dolfijnen etc gezien al bleek achteraf dat we gewoon op de verkeerde plek hadden zitten kijken, ze zwommen achter de boot aan toen we bij Wellington weg voeren! Jammer jammer.. Maar we weten nu in ieder geval waar we op de terugtocht moeten gaan kijken J

Op het Zuidereiland aangekomen zijn we richting Marlborough gereden, een prachtig gebied vol wijngaarden, en daar zijn we natuurlijk ook even wijn gaan proeven. Bij één van de wijngaarden (“Hans Herzog”, niet erg Nieuw Zeelands, maar wel lekkere wijn!) hebben we geluncht, erg leuk! We zaten in een prachtige tuin en het eten was echt om te smullen. Michel en ik gaan daar nog maar eens naar terug als we straks weer op het Zuidereiland zijn, alleen even uitvechten wie er dan moet rijden ;)

Na Marlbourough gingen we naar het Abel Tasman National Park, en als ik even voor mezelf mag spreken: dat was voor mij echt het hoogtepunt tot nu toe!! Ongelooflijk mooi gewoon, zo ontzettend groen, en dan die prachtige diepblauwe zee er naast, ik vond het echt adembenemend mooi - dit keer wél op de goede manier ;). De boottaxi naar de plek waar onze wandeling zou beginnen was trouwens ook heel leuk, Timo zag er helemaal stoer uit met z’n mini-zwemvestje en hij vond het onwijs spannend, hij was er gewoon stil van (en degenen die Timo een beetje kennen snappen het dan wel: dat zegt nogal wat J ) Het plan was om de eerste dag een relatief kleine wandeling te maken, en dan de volgende dag een langere, waarbij je verder weggebracht werd, langs een zeehondenkolonie zou varen, en dan na de wandeling op een ander strand weer opgepikt zou worden. Maar de korte wandeling bleek toch al best lang, en we zagen het niet zitten om de dag daarna ook nog die andere lange wandeling te gaan maken dus helaas, geen zeehondenkolonie.. Gelukkig waren we op het eerste boottochtje als bonus langs een mini-kolonietje gevaren waardoor we toch een paar zeehondjes hebben kunnen bewonderen (een paar dagen later hebben we er nog veel meer gezien, maar daarover volgende keer meer). In plaats van de wandeling besloten we om lekker naar één van de vele mooie strandjes te gaan, weliswaar ook lopend maar dan wel een stuk minder ver. Na dit dagje strand gingen we gezellig uit eten bij het restaurant naast de camping, waar Timo vriendschap sloot met het zoontje van de ober, dat bijna precies even oud was als Timo. Zaten ze daar naast elkaar op grond blokken van elkaar af te pakken en elkaar achterna te kruipen, geweldig! De volgende dag was het tijd om verder te gaan, dus Hup met z’n allen weer de camper in voor een dagje rondhobbelen. Nu ben ik het schrijven even zat, dus hoe het sindsdien is gegaan blijft nog even een verrassing! Als het goed is staan er inmiddels weer nieuwe foto’s op Picasa. Tot de volgende keer!

Eerste foto’s Nieuw Zeeland + we leven nog

Er staan wat eerste foto’s online in ons album op Picasa. Bekijk ze hier!

Tevens hebben we vanmiddag het nieuws vernomen over de aardbeving in Christchurch. Op het moment zelf zaten wij op de boot van Wellington naar Picton en hebben er nagenoeg niets van gemerkt. Inmiddels zijn we veilig aangekomen in Blenheim, zo’n 300 km ten noorden van Christchurch.

Naar huis….

Dat was het dan.. onze laatste dag in Bangkok is aangebroken, vandaag vliegen terug naar Frankfurt. Met heel dubbele gevoelens, ergens heel verdrietig dat dit grote avontuur waar we zo lang naar toegeleefd hebben straks voorbij is, maar aan de andere kant ook blij dat we iedereen weer gaan zien, dat we alles wat we zo hebben gemist weer kunnen doen en natuurlijk dat we dan lekker kunnen gaan nagenieten van al onze ervaringen. We laten het allemaal maar over ons heen komen…

Tot snel!!!

Ps: de laatste fotootjes staan weer online

Bangkok

Tsja, daar zijn we dan, na er drie keer te zijn geweest, maar er toch eigenlijk nooit ECHT te zijn geweest, zijn we nu dan echt in Bangkok!

Onze laatste dagen Koh Tao hebben we doorgebracht in het heerlijke Spa Resort Tipwimarn (hoe verzin je het he, zo’n naam). Wow wat hebben we daar lekker gerelaxed! We hadden een prachtig bungalowtje met een balkon met uitzicht op de zee en heel veel groen. Het was een soort Burgers Bush - alleen dan aan zee en met hutjes.. Ook ultiem geweldig was het zwembad van waaruit je ook weer prachtig uitzicht had, en de lobby met tinkel-muziek, heerlijke aroma’s en de meest ‘ZEN’nige sfeer die we de hele reis meegemaakt hebben.. En dan vergeet ik het superdeluxe ontbijt en diner nog, gewoon allemaal teveel en te mooi om te beschrijven, dus we zullen de komende dagen snel wat laatste fotootjes online zetten. Het was een heerlijke afsluiting van onze tijd op Koh Tao, waar we het uiteindelijk maarliefst ruim drie weken hebben volgehouden, en we ons geen moment verveeld hebben. Dat is toch een prestatie ;)

En nu in Bangkok, de laatste stad van ons grote avontuur (op Frankfurt na, maar dat telt toch niet echt he). Nu de terugreis zo dichtbij komt begint het allemaal een beetje te kriebelen. Ergens willen we nog helemaal niet weg, maar aan de andere kant kunnen we ook niet wachten om alles en iedereen weer te zien! Maar voorlopig stellen we de gedachten aan naar huis gaan nog maar even uit, en gaan we nog volop genieten van het bruisende Bangkok. Misschien komen we zo toch nog toe aan al die tips die we van iedereen gehad hebben, en waarvan we tot nu toe schandalig weinig hebben opgevolgd ;)

Tot….. misschien nog 1 keertje voor we gaan? En voor de laatste foto’s natuurlijk. Een aantal foto’s van Koh Tao zijn trouwens al upgeload, waaronder wat leuke onderwater kiekjes! De techniek staat toch maar voor niets :D

Duiken, zwemmen, lezen, duiken, eten, duiken…

Wat een heerlijk leven zo! We zijn lekker aan het genieten van de onder- en bovenwater wereld van Koh Tao. Vol trots kan ik inmiddels zeggen dat ik ‘Advanced Open Water Diver’ ben!! Wat gaaf zeg, er is echt een wereld voor me open gegaan.. Ik heb er even wat angsten voor moeten overwinnen (vooral met de nachtduik stond ik toch even te trillen op m’n benen) maar het voelt nu dan ook wel alsof ik de hele wereld aan zou kunnen :)

Michel is tijdens al mijn lessen en duiken lekker aan het moutainbiken geweest, heeft zelf ook een paar duiken gemaakt, en is lekker een beetje aan het zwemmen en lezen. Ook geen slechte tijdsbesteding dus! Wel weer even wennen om na zo’n lange tijd dag en nacht samen, elkaar ineens een paar dagen niet echt te zien. Dat belooft een flinke omschakeling te worden in Nederland :S Maar nu eerst nog even lekker genieten van de quality-time, en hopelijk ook wat onderwater-avontuur samen!

Vandaag gaan we meedoen aan een ‘Clean the Beach and Sea’ actie, waarbij we helpen Koh Tao schoon en gezond te houden, en waarbij we een gratis duik mogen maken: mooier kan het niet!

We leven heerlijk per dag hier, dus weten nog steeds niet precies of nou hier gaan blijven of dat we toch nog ergens anders willen gaan kijken, dus dat blijft een verrassing. Voorlopig vermaken we ons nog prima hier en na al dat drukke gereis is de rust hiervan ook wel even een lekkere beloning.

Verder is er niet zoveel gebeurd, dus ook niet zoveel te melden :)

Ciao amigos & amigas

Ps: Er zijn de laatste tijd regelmatig whale-sharks gezien tijdens het duiken hier in de buurt, en zoals jullie begrijpen hopen we heeeeeeeel erg dat wij die nog mogen zien voor we vertrekken, dus: helpen jullie allemaal mee met duimen??

Nieuwe foto’s en Koh Tao

Voordat we vorige week vertrokken uit Hanoi hebben we nog even goed gebruik gemaakt van het gratis internet in ons hotel. De laatste foto’s (voor degene die geen Hyves gebruiken) kun je dan ook weer vinden in de Flick Photostream (zie link aan de rechterkant).

We zijn inmiddels aangekomen op Koh Tao (eiland aan de oostkust van Thailand) waar het erg relaxt is (zelfs het internet cafe waar ik dit aan het schrijven ben is relaxed, het staat namelijk aan de rand van het strand en wanneer ik over mijn scherm kijk zie ik de strakblauwe zee); heerlijke temperatuur, mooi blauw water en een geweldige plek om te (leren) duiken. Tessa heeft inmiddels haar Open Water gehaald en ik heb eergisteren na 8 jaar niet te hebben gedoken eindelijk weer eens in het water gelegen. Verder staat Koh Tao niet echt bekend om haar culturele mogelijkheden, dus waarschijnlijk gaat de komende tijd gevuld worden met duiken, cocktails drinken, mountainbiken, rock climbing, op het strand liggen, zwemmen, nog meer cocktails drinken, beetje zonsondergang kijken, lekker eten, nog wat duiken, etc…. Kortom, een erg ontspannen vooruitzicht….